Sapo jeni martuar. Martesa eshte e bukur, je ne ajer me plot pasion, per cdo ndjenje te duket sikur ske nevoje per asgje ne bote. Kryen marredhenie sa here te duash me bashkeshortin tend. Deri ketu ok.

Kalon mesatarisht nje vit dhe lind nevoja per pune, deshira per te patur cdo gje qe sheh dhe do te kesh dhe ti pavaresi ndaj parase, te shtyn te kerkosh pune. Fillon pune, ambjentohesh me punen.

Vjen momenti qe ti ndjen qe dhe ti dhe bashkeshorti yt duhet te beheni prinder. Gabimi i pare nuk bejme kontrolle tek gjinekologu se na vjen turp por marrim informacion te dobet nga shoqeria.

Fillojme te mos ruhemi pa asnje analize, thjesht me mendimin DUA NJE FEMIJE. Fillojne shqetesimet me pas vizita dhe analizat. Vazhdon mjekimi dhe... ka kaluar nje vit... dy... tre dhe femija spo vjen!

Merzitja jote krijon ne menyre te drejtperdrejte merzi dhe tek bashkeshorti, kur del te shkojne syte vec tek nenat me beba ose femrat shtatzena dhe fillon enderron po une si do jem shtatzane?!