Ushqemë me gji mami, ushqemë sërisht
e ndërkohë unë të tregoj se si ndihem shpirtërisht.
Mes krahëve të tu të shoh tek më vështron
pranverën, verën, parajsën ti më tregon.
Ndihem sikur jam në thellësinë e detit,
kaq pak unë e njoh realitetin.

Askush nuk më mësoi sesi të pi gji
por çdo fëmijë kur lind e ka këtë veti.
Nuk kam ndjekur asnjë model,
gjithçka që bëj, natyrshëm më del.

Ushqen me gji delfini, ushqen edhe tigresha
se çdo nënë në këtë botë ushqen fëmijët e veta.
Mos dëgjo atë çka njerëzit thonë,
por pyet zemrën tënde nëse kjo të lumturon.

Nuk është magji ajo çfarë ti po bën,
është gjëja më natyrale për një nënë.
Harroje kohën, mos numëro orët
mos e konsidero atë cfarë të thonë doktorrët.

Ai nuk e njeh barkun tim,
as urinë time si luani.
Urinë për përkedheljet dhe lëkurën e butë,
aty afër zemrës tënde ku ndihem i sigurt.
Nuk ka vënd në botë që t’më pëlqejë më shumë
shtrënguar në gjoksin tënd, aty dua të qëndroj unë.
Vëndstrehimi im, vatra më e sigurt
nga ku nis rrugën për tu bërë i rritur.
Mbamë ngrohtë e ngrohtë afër gjoksit tënd,
Ai që për mua është më i bukri vënd.
Jepmë gji mami, jepmë akoma,
sepse tani ti e di sa shumë gjëra provova.