Ooo sa me dhimbet ajo shoqe e jotja e sidomos ajo engjell i vogel :-( Zot runa femijet tane!!!!

O sa keq moj besa dasht zoti te shpetoj ai femij te sherohet ; se me ke tmerruar me kte lajm .......

Legionella pneumophila: a. Shihet tek alkoolikët, pacientët me organe të transplantuara, pacientët me emfizemë/bronkit kronik, tumore malinje, diabet; për herë të parë u përshkrua pas një epidemie të vogël si pasojë e infektimit të një sistemi të ajrit të kondicionuar. b. Shenjat/simptomat: hiponatremi, çrregullime të sistemit nervor qendror, diare; LDH mbi 700. c. Trajtimi: Azithromycin, ofloxacin; edhe me trajtim, 25% e të prekurve vdesin.

Hin ne google e ki anglisht sa te duashh..

Fatmire te faleminderit.

Në 1976 / 77, legionella pneumophila është njohur si patogjen i ri i përshkruar pas hulumtimeve nga qendra për kontrollë të sëmundjeve ( cdc) të një epidemie me pneumoni me disa raste fatale, te një grup i legionarëve në një kongres . Pastaj kjo semundje është emertuar si semundja e legionarëve. Një formë tjetër më e lehtë vetë-limituese e sëmundjes (fillimisht e karakterizuar nga mialgia (dhimbje muskuli) me pneumoni nuk është referuar si ethe pontiac. Shpejt l. Pneumofila mbushi etapën e botës si patogjen kryesor por me shpejtësinë e shfaqjes së interesit, u pakësua brenda 10 viteve të ardhshme, ndoshta për shkak se legjioneloza është gjetur të jetë e trajtueshme me eritromicin. Epidemi të vogla të rastësishme të sëmundjes së legjionaireve në njerëz të shëndoshë ende ndodhin. Megjithatë, organizmi hasët më shpesh në individë të sëmurë ose të vjetër përgjigjet imune të të cilëve mund të jenë të rrezikuara. Kjo posaçërisht ndodh në ambient spitali. Faktori shkaktar nuk është njohur më pare pasi që nuk rritet në agar tradicional si agar i gjakut të deles. Sot l. Pneumofila kultivohet me sukses në terrene që përmban hekur dhe cisteinë, të cilat janë vitale (jetike) për rritje. Megjithatë, izolimi parësor është i vështirë nga mostrat klinike. Organizmi ngjyroset dobët sikur shkop gram negativ. Disa legjionela (përfshirë l. Micdei) poashtu ngjyrosen lehtë me acid alkool. Por, ato gjenetikisht janë të lidhura me bacile tjerë gram negative dhe jo me mikobaktere. Legionella pneumophila është një organizëm që jeton në mjedis në pishina me ujë të amullt. Gjindet si një faktor intracelular brenda protozoës. Në mashkull, po ashtu mbijeton si një patogjen intracelular fakultativ. Shpesh infekton shtylla të ujit të ngrohtë dhe sisteme të kondicionimit. Në të vërtetë, është faktori i vetëm bakterial prezenca e të cilit është problem parësor në kualitet të ajrit të brendshëm. Kur gjendet në ndërtesa, rekomandohet pastrimi i ujësjellësit . Organizmi përhapet në ajër të kontaminuar por nuk përhapet person-person. Pas njohjes së karakteristikave të kulturës së tyre unike, një numër i madh i organizmave të tjerë të ngjashëm me legionella janë izoluar nga mostrat mjedisore dhe klinike. Duhet të theksohet, këta organizma janë vetëm shkaqe rasti të sëmundjes në njerëz dhe më se shpeshti legjioneloza shkaktohet nga legionella pneumophila (shumë janë serogrup 1). E dyta më e shpeshtë është legionella (tatlockia) micdadei. Periudha e “nxehtë” e studimit të këtyre organizmave ishte atëherë kur më nuk ishte i përhapur studimi i baktereve duke përdorur mënyra tradicionale fiziologjike. Metodat e përshkrimit të acidit yndyror dhe hibridizimit adn-adn sapo ishin paraqitur dhe ishin në përdorim të gjërë në cdc dhe gjetiu. Faktorët e ri janë gjetur të jenë të lidhur ngushtë me legionella pneumophila. Acidet yndyrore të degëzuara janë karakteristikë. Prandaj, cdc i referohej të gjitha llojeve si anëtarë të klasës legionella. Të tjerët kanë ndarë familjen legionellaceae në tri klasë: legionella, tatlockia dhe fluoribacter. Metoda tjera të sofistikuara duke përfshirë përshkrimin e ubikinoneve, përshkrimin e karbohidrateve dhe 16s rrna në rend kanë klasifikuar shumë taksonominë e këtij grupi të organizmave. Megjithatë, metodat janë shumë komplekse për përdorim rutinor në laboratoret klinike. Klinikisht, kontrollat janë përdorur për të zbuluar l. Pneumofila në mostra klinike dhe pcr teste janë në dispozicion në treg. Një metodë tjetër zbulon antigjenin lipopolisakarid të legjioneles në urine. Megjithatë, të gjitha qasjet (përfshirë kulturën) kanë limituar ndjeshmërinë në mostrat klinike. Rëndësia e vërtetë klinike e këtij organizmi për atë është vështirë të vlerësohet.