Pata një zënkë me nënën time, aq sa erdhi puna deri tek ngritja e zërit. Meqë kisha disa fletë në duar, i hodha në tavolinën e punës dhe u drejtova në dhomën time të fjetjes. E kam këtë shprehi që kur më mundon diçka, shkoj dhe mbyllem në të.

Të nesërmen, u zgjova herët dhe mora rrugën për në Universitet, por rrugës më ngacmonte ndërgjegja se si mund t’ia lejoja vetes sime një gjë të tillë. E nxorra telefonin dhe i shkrova një mesazh:

“Sot mësova se shputat e këmbës së njeriut janë më të buta se pjesa e sipërme e saj, prandaj, o nëna ime e shtrenjtë, më lejo që të bindem edhe praktikisht për këtë teori, duke t\'i puthur shputat me buzët e mia!”

E futa telefonin në xhep dhe vazhdova rrugën.

Kur u ktheva në shtëpi, e gjeta nënën tek më priste në dhomën e pritjes ndërsa në fytyrën e saj shiheshin gëzimi dhe lotët.

“Nuk do të lejoj ta vërtetosh teorinë tënde, për shkak se unë e kam vërtetuar atë kur ti ke qenë i vogël” – më tha nëna.