U lidhen me ne qe nga ngjizja, u emocionuan per ne sa qajten, i munduam qe ne bark, nuk i lem te flinin, nuk i lem te rrinin rehat, e disa nga ne edhe ne spital i derguam para kohe. Nuk u merziten jo. Na linden, u kujdesen per ne edhe me shum se e kujdeset njeriu per syt. Mundimet e tyre nuk paten fund qe ne lindjen ton, por filluan edhe me shum, sa net pa gjum,sa her pa buk ngase ne ishim semur,sa her e pa ndrequr e pa krehur nga mungesa e kohes kur ne na kishte gjen me me vler. Por prap vazhduan, na mesuan te flisnim, te ushqeheshim, te visheshim, na eduakuan ashtu siq ishte me e mira, te gjitha investimete tyre i drejtuan tek ne. Ende edhe pse sod disa nena e disa jan ber baballar te martuar, te ndar te shtepit e tyre, ato prap kan mendjen tek ne. E do te len kete jet duke na shikuar neve ne sy, asnjeher sdo te jen te ngopur ose te merzitur me ne. Nenat tona jan zemrat ne te cilat do te jemi njerzit me me vend. Ju duam...ndonjeher i lendojm pa qellim, i bregosim pa dashje, po qte bejm ato jan prap nena...qenjet me te buta...